De drijvende kracht van het knelpunt 

Klap één: corona.

Van de ene op de andere dag werden allerlei zekerheden vloeibaar. Werken móést opeens anders. En wat bleek? Vastklampen aan kantooruren is niet zaligmakend. Hoewel ik nog altijd geloof in de kracht van samen zijn, elkaar zien en even bij elkaar binnenlopen, liet corona zien: werk kan op meer plekken. Flexibel. Praktisch. En ja, een afspraak kan vaak prima digitaal. 

De manier waarop we contracten tekenen is er blijvend door veranderd. Dat was vroeger een groot moment! Fysiek. Met inkt. Aan tafel, op kantoor. Nu? Gewoon ff snel tussendoor vanaf je werkplek, of nog even ’s avonds vanaf de bank met een kop thee. Lekker efficiënt maar het schuurt ook een beetje: die vanzelfsprekende contactmomentjes verdwijnen. Dus moet je ze opnieuw uitvinden. Nieuwe haakjes maken. 

En toen kwam de volgende shock: de energie- en gascrisis. Torenhoge prijzen, rekeningen die verviervoudigden. Behalve voor degenen die al een warmtepomp hadden: zij zaten op rozen. Zo was duurzaamheid plots geen mooi extraatje meer, maar een keiharde voorwaarde. “Gasloos? Mwah…” werd “We hebben maar 1 eis: gasloos.” Hoewel we veel nieuwbouw in het aanbod hebben, was de vraag zoveel groter. Dus zetten we ons Pre-Owned-label op: kijk, ook bestaande bouw kan toekomstbestendig zijn. Ineens waren ook andere huizen dan charmante jaren ‘30 erkerwoningen hot.

En dat is misschien wel de rode draad van de afgelopen jaren: soms moet er eerst iets schuren, knellen of bijna breken voordat we ons gedrag aanpassen, voordat er echt iets verandert. Urgentie is een uitstekende versneller! 

Zo ook de deadline voor iedere column. Dank voor het lezen al die tijd! Het was me een genoegen. En wie weet – misschien is dit niet het einde, maar gewoon een nieuw begin? Intussen ga ik op zoek naar het knelpunt waarna het stikstofprobleem zal verdwijnen en we lekker door kunnen bouwen!