Niet lullen maar poetsen

Wij maken woondromen waar.

Spreken iedere dag met mensen over hun toekomstwensen. En zo zie ik ons tóch een heel belangrijke schakel in de wereld van steen op steen metselen, bio-based bouwmaterialen ontwikkelen, zonnepanelen installeren en vloeren gieten.

We hebben een gillend woningtekort. Er zijn 300.000 huizen te weinig om al die mensen die we spreken aan een huis te helpen. En het tekort stijgt door. Voor sommigen betekent dat: niet die move maken van top-huis naar nóg mooier huis. Helaas pindakaas, maar die redden zich wel. 

We zien ook stellen bij wie het niet lukt samen te gaan wonen. Zit je dan je op elkaars lip in je studentenstudio, of bij je moeder op zolder met een baby. Of mensen die hun scheiding uitstellen, omdat er geen alternatief is. Moet je je voorstellen… Een hele generatie verbrandt z’n geld in een té dure huurwoning, in plaats van te kunnen investeren in hun toekomst. En vooral al die mensen die in een écht onhoudbare situatie zitten. In een schimmelig huis, koud en tochtig of een camper… Een eigen plek is zó belangrijk. En als dat er nog niet is, dan tenminste perspectief!

De oplossing ligt in bijbouwen. Daarin lopen we absoluut tegen grenzen aan. Qua wetgeving, financiering, ruimte en handjes. En nee, zoals ik al zei: aan makelaars heb je dan niets op de werkplaats. Maar we werken wel in de keten met ontwikkelaars, gemeenten en consumenten. Onze rol daarin: zorgvuldig inzicht geven in wat mensen nodig hebben zodat wanneer de heipalen geslagen worden, er ook zinnig gebouwd wordt. En meedenken in creatieve oplossingen. Senioren-hofjes, jongeren-communes, tijdelijke mini-woningen of de transformatie van kerken en kantoorpanden naar tijdelijke woonplekken.

Of, zoals Hugo de Jonge als laatste wapenfeit introduceerde: de hospita! De banken stonden er al positief tegenover. Nu nog de belastingdienst…