Altijd hongerig

Wat is mijn ambitie dan wel?

Steeds beter worden. Daar ligt een veel spannendere uitdaging. Een die mij veel beter past dan steeds opschalen of uitbreiden. De uitdaging om jezelf, je dienst, je bedrijf steeds opnieuw uit te vinden. Je opdrachtgevers centraal te stellen en steeds te kijken: hoe kan dit efficiënter, makkelijker, mooier, soepeler, prettiger? Het vraagt je non-stop kritisch te zijn. Op jezelf, op anderen. Nooit tevreden. Althans, wel eventjes. Maar dan weer opnieuw: wat kan er anders, slimmer, sneller?

Altijd hongerig, niet naar meer maar naar beter: is dat een ideale staat van zijn? Vind ik wel ja. Ik hou wel van een beetje afzien. Dan ontstaan de mooiste dingen. Mijn mensen hoor ik weleens zuchten hoor. Want natuurlijk betekent het dat ik soms push waar anderen misschien denken “joh, goed is gewoon goed toch?” Of dat ik wéér iets nieuws begin, terwijl we toch net iets op de rit hadden? Klopt. Sorry. Maar we gaan toch weer dat stapje verder. En vaak blijkt dan achteraf: inderdaad, dit ís beter. Daar wordt iederéén blij van.

Daarin ligt misschien wel het belangrijkste: anderen overtuigen van je verbeter-drang en hen aan boord helpen. Hen ook een beetje infecteren met mijn vooruitgangs-koorts. Want alleen, nee, dan kom je nergens. Liever niet in m’n uppie, maar sámen op het Menno Mönch-dieet en altijd hongerig. De grap is dat het “meer” dan alsnog op je pad komt. Maar dan verankerd in kwaliteit in plaats van kwantiteit, schaalbaarheid. Moet ik alsnog aan die drone voor de groepsfoto…