Mijn ergste nachtmerrie: een wetswijziging

Waar lig ik dan wel eens wakker van?

Van een onzichtbare, abstracte bedreiging: de veranderende wet- en regelgeving. De crux zit ‘m in onzekerheid. Die is killing. En wanneer de kogel eindelijk door de kerk is, in de opvolging, waar het vaak aan schort.

Zo zette nieuwe stikstofwetgeving een streep door meer dan één nieuwbouwwijk. Toen het werd aangekondigd werden projecten on hold gezet en na de invoering werden er geen vergunningen afgegeven. Niet omdat projecten niet aan de stikstofnorm voldeden, maar omdat gemeenten onvoldoende mensen hadden om de aanvragen te toetsen!

Er zijn meer voorbeelden. De huurregulering die tot meer betaalbare huurwoningen zou moeten leiden. Ik zie vooral gesjoemel met punten, onbegrip bij huurders, een niet-overtuigde Hoge Raad en eigenaren die voor de zekerheid hun appartement maar verkopen. En wat te denken van de duurzaamheidsnormen voor nieuwbouw waarvan we weten dat ze de komende jaren aangescherpt gaan worden. Start je nu met een aanvraag, krijg je later gedoe? Of het steeds uitstellen van de nieuwe Warmtewet om collectieve stadswamte verder uit te rollen in Nederland. Je bent gek als je er nu in zou investeren; eerst die wet afwachten…

Met regelzucht wordt de woningmarkt om zeep geholpen. Zo, daar staat het. Zogenaamd om starters, hard werkenden in de zorg, het onderwijs en waar dan ook een duurzaam thuis te kunnen bieden. De realiteit is dat er maar één echte oplossing is en dat is bouwen, bouwen en bouwen. Dan komt de doorstroom vanzelf op gang, reguleert de markt zich vanzelf op prijs en kunnen al die jongeren die nog thuis wonen een plekje voor zichzelf regelen.