Weerstand? Yes please!

Toch zijn er veel mensen wars van.

De meesten van ons zijn gewoontedieren; verandering roept vrijwel altijd weerstand op. Laat ik daar nou net ook dol op zijn! In de loop van de tijd ben ik het gaan waarderen als ultieme vorm van betrokkenheid. En inmiddels kan tegengas me niet sterk genoeg zijn.

Het is een cliché, maar zonder wrijving geen glans. Ik leerde het the hard way, heel lang geleden. Mijn leermeester was het type ‘my way or the highway’. Heel direct was-ie. Iedereen deed exact wat hij vroeg. “Ja baas. Nee baas. Natuurlijk, nu meteen baas.” Broekie als ik was, volgde ik zijn voorbeeld: ‘s ochtends gooide ik een enorme stapel dossiers op een bureau met een post-it: ‘Einde dag klaar.’

De stapel was aan het einde van dag weg. Daar had m’n mentor gelijk in. Maar ook de collega op wiens bureau het terechtkwam was vertrokken. En degene daarna en daarna. Ik lag er vaak van wakker.

Ik startte m’n eigen zaak en gooide het over een andere boeg: motiveren, verantwoordelijkheid geven, gezamenlijke doelen stellen. Mensen bleven. Mensen waren blij (en ik sliep weer). Maar mooier nog: mensen lieten ineens van zich horen. En vaak óók, want ik innoveer nu eenmaal graag. Dat was ik niet gewend. Heel eerlijk, het was even schakelen. Protest tegen een nieuw IT-systeem. Kont tegen de krib bij een nieuwe kantoorindeling. Hoezo?

Inmiddels wil ik niet anders. Mijn huidige compagnon Bas denkt er gelukkig net zo over. Een kritische noot en je plannen, groot of klein, moeten verdedigen, houden je scherp. Ruimte voor feedback leidt tot een hecht team met verantwoordelijkheidsgevoel. En zo pakken verandertrajecten geheid veel beter uit.

Heel soms, wanneer ik iets wil omgooien, écht op mijn manier, drijf ik m’n zin nog weleens door. Maar hé, de uitzondering bevestigt de regel, toch?